|
|
Wielki Tydzień
Wielki Tydzień przypadający w marcu lub kwietniu, w zależności od roku, jest poświęcony męce i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Okres ten jest szczególnie celebrowany w Hiszpanii, choć w zależności od regionu, zwyczaje bardzo się różnią. W Castilli (centralno-północna część Hiszpanii) uroczystości odbywają się w kontemplaycyjnej i skupionej atmosferze. Procesje organizowane są bez udziału orkiestry. W południowej Hiszpanii procesje są bardziej widowiskowe i nastrój radośniejszy. Ludzie wypełniają ulice i okoliczne bary aż do godzin porannych.
W Andaluzji Wielki Tydzień obrzędy religijne będące zarazem wydarzeniem kulturalnym i społecznym. W obchodach uczestniczy wielu ludzi. W Tarifie, podobnie jak w innych miastach, każdego dnia odbywa się jedna lub kilka procesji. Każdego dnia pasos (drewniane platformy, na których umieszczone są figury Jezusa lub Marii Panny) obrazują wybraną scenę z Męki Pańskiej, np. w Niedzielę Palmową jest to przybycie Jezusa do Jerozolimy, a w Wielki Piątek, ukrzyżowanie. Początki procesji mają swoje korzenie w Średniowieczu- odbywające się przedstawienia teatralne miały przybliżyć wiernym, nie umiejącym czytać, mękę i śmierć Jezusa. Z upływem czasu pojawiły się drewniane figury, wykonywane przez rzeźbiarzy, które obnoszono po ulicach miast. W okresie baroku figury zaczęły prezentować większy dramatyzm, co przejawia się w pojawieniu się na figurach Jezusa bardzo widocznych ran i przerysowanych gestów, z jednoczesnym dekorowaniem figur Marii Panny drogą biżuterią, bogatymi nakryciami i szatami, oraz łzami bólu, co miało wzbudzić współczucie i żal wśród publiczności.
Pod platformą z figurą znajduje się grupa uczestników, którzy dźwigają cały jej ciężar na swoich barkach. Ponieważ nie są w stanie dostrzec co się dzieje na zewnątrz, wyznaczona osoba musi iść przed platformą jako przewodnik, aby uniknąć zderzenia z narożnikami uliczek lub uszkodzenia kabli elektrycznych. Platformę poprzedzają dwa rzędy pątników. Ubrani są w długą tunikę i spiczaste nakrycie głowy, które zakrywa całą twarz i posiada jedynie otwór na oczy, przez co mogliby wydawać się członkami ku-klux-klanu. Zwyczaj ukrywania twarzy, aby anonimowo prosić o przebaczenie popełnionych grzechów prawdopodobnie pojawił się w XII-wiecznej Italii. Nieco później ten zwyczaj przedostał się do Hiszpanii, gdzie początkowo pątnicy zakrywali swoje ciało pod zwojami materiału, aby wkrótce dodać nakrycie głowy (prawdopodobnie zainspirowane nakryciem, które musieli nosić Żydzi pod nakazem Inkwizycji). Choć nie jest to powszechny zwyczaj, wciąż można zobaczyć pokutników, którzy biczują swoje plecy do krwii. Dużo częściej można dostrzec bosych uczestników procesji (jest to znaczne poświęcenie, bowiem procesje trwają wiele godzin; w Sewilli jedna z procesji tradycyjnie rozpoczyna się w wielkoczwartkową noc, aby zakończyć się w południe następnego dnia).
Pątnicy noszą tuniki ściśle określonego koloru, w zależności od bractwa, które organizuje każdą z procesji. Bractwa posiadają zazwyczaj długie nazwy, wywodzące się jeszcze z okresu baroku i rywalizują, które z nich posiada piękniejszą i drożej ozdobioną figurę Maryji oraz czyja figura Chrystusa lepiej uwidocznia ból. W Sewilli stopień współzawodnictwa między bractwami osiąga intensywność porównywalną jedynie z rywalizacją między klubami piłkarskimi.
Procesjom towarzyszą zazwyczaj również orkiestry, które intonują marsze religijne. W połączeniu z nieprzeliczalną liczbą świec, które oświetlają figurę Matki Bożej, widok procesji poruszającej się po ciemnych uliczkach Tarify jest emocjonującym i niezapomnianym przeżyciem.
|
|
|
Anglicisms 
Wielki Tydzień 