|
|
Karnawał w Tarifie
Chociaż korzenie karnawału wywodzą się z obchodów organizowanych przez Rzymian ku czci Bachusa, to tak naprawdę ich prawdzy rozkwit zawdzięcza się obrzędom religijnym czasów Średniowiecza. Karnawał pozwalał na bezkarne oddanie się zmysłowym przyjemnością przed 40-dniowym okresem Postu, poprzedzającym Wielkanoc, w którym Kościół zabrania wiernym zabaw i nakazuje wstrzemięźliwość i umartwianie się. Post to okres pokuty i żałoby, ciemności i modlitwy. W czasie karnawału, poprzedzającego tak trudny czas, wszystko było dozwolone.
W tym okresie totalnej anarchii bardzo popularne były maski, które usuwały obawę przed rozpoznaniem i byciem wyśmianym oraz pozwalały na bezkarną krytykę rządzących. W czasie tygodnia karnawału każdego można było parodiować, ponieważ później i tak wszystko wracało na swoje tory. W ten sposób narodził sie zwyczaj przebierania się, początkowo tylko w postać parodiowanej osoby, a póżniej w każdy, dowolnie wymyślony kostium, pozwalający choć przez chwilę być kimś innym i bez strachu wyśmiewać władców.
W Kadyksie pojawiły się amatorskie stowarzyszenia, które cały rok przeznaczały na przygotowanie satyr i prześmiewczych krytyk prezentowanych w lutym. Każda z grup rokrocznie przygotowuje nowe przebrania, które zazwyczaj nawiązują do słów. Grupy rywalizują w konkursie, który rozpoczyna się już na kilka tygodni przed karnawałem. Słowa satyr, którym towarzyszą zanane i popularne melodie, koncentrują się wokół aktualnych tematów politycznych i społecznych a powszechny nastrój dobrej zabawy zmusza wyśmiewanych do robienia dobrej miny do złej gry. Ironia i podwójne znaczenia słow, tak jak przesadna intonacja i gestykulacja są najczęściej stosowanymi chwytami. Występujące grupy dzielą się na cuartety (grupy cztero- lub pięcioosobowe, ich przedstawienia przypaminają komiczne szuki teatralne), chirigotas (najpopularniejsze grupy, które zazwyczaj najlepiej kombinują muzykę i słowa), comparas (grupy o dużej liczbie uczestników; słowa ich pieśni są poważniejsze niż pozostałych grup i dedykowane są miastom rodzinnym lub… kobietom) i choros (najliczniejsze grupy, używające także instrumentów muzycznych i raczej unikające ironii). Typowe instrumenty muzyczne to flety, tamburyna i małe gitary.
We wcześniejszym okresie kobiety nie mogły przynależeć do grup, ale od kilku lat istnieją już zespoły mieszane lub złożone wyłącznie z kobiet. Również dzieci czasami tworzą część zespołu.
Wraz ze zbliżaniem się karnawału na placach Kadyksu i w pobliskich miasteczkach organizuje się zabawy, na których można do woli delektować się lokalnymi przekąskami, słuchając jednocześnie występów grup. W czasie karnawału na ulicach można również być świadkiem koncertów grup “nielegalnych”, czyli tych, które nie uczestniczą w oficjalnym konkursie.
Swoje znaczenie karnawał w Kadyksie zawdzięcza częściowo wpływom karnawału w Wenecji i Brazylii. W okresie frankizmu, gdy w całej Hiszpanii zabronione było obchodzenie karnawału w tej postaci, w Kadyksie był on kontynuowany pod nazwą “Święta Zimowe”. Władze nie odważyły się ich zabronić, zakazano jedynie używania masek i satyr politycznych. Karnawał w Kadyksie wyróżnia się orginalnością i poczuciem humoru w porównaniu z bardziej spektakularnymi wizualnie karnawałami w Río de Janeiro czy na Teneryfie.
Liczni uczestnicy karnawału w Kadyksie prawie zawsze są przebrani, i jeśli tylko pagoda na to pozwala, masowo uczestniczą w tańcach urządzanych wprost na ulicach miasta, które trwają aż do świtu. W Tarifie, na okres karnawału przebiera się ponadto posąg Guzmana el Bueno, znajdujący sie w centrum miasta.
|
|
|
Anglicisms 
Karnawał 